ONS MASTURBEERTJE

De kat deed al zo vreemd de laatste dagen

zodra hij bij ons zitten kwam op schoot

want van het zitten was totaal geen sprake

hij draaide staand maar rondjes poot voor poot

en eenmaal daar een zachte plek gevonden

begon het kneedwerk, zo ’t een kat betaamt

doch liggen ho maar, hij bleef wijdbeens staan

zijn heupen schokkend, haast als uit de kommen

Bezorgd vermoedden wij de eerste fase

van dysplasie wat ooit bij hem gesteld

waarbij de heupen langzaamaan verslijten

maar hij bleek simpelweg in een extase

te masturberen zonder klokkenspel

de klepel nog intact zich te verrijken.

© JELOU

WAT IK ECHT MISSEN ZOU, MOCHT IK VERKASSEN

dan zijn het de ganzen hier naast mijn huis

die elke dag gakken als ik weer ‘hallo’ galm

totdat ik uit zicht en mijn roep vervaagd

en kom ik weerom langs hetzelfde paadje

heten zij mij welkom, ruim twintig jaar

dan zijn het de katten in thuisgrond begraven,

de roedel die hier hun huis en hun haard

ons zoveel gebracht, zelfs steun in ons leven,

nog immer gemist, in foto’s bewaard

maar meer nog in liefdevolle verhalen

de vogels die elk jaar weer volop aanwezig,

het spechtenpaar zwalkend van boom naar boom,

kloppend en tikkend, zelfs op de schommel,

de Tjiftjaf die zomers zo heerlijk herkenbaar

en zelfs een Oehoe die sinds kort gewaar

de kikkers, de padden, de familie egel,

de marter die plotseling ons heeft verbaasd,

de aanloopkat Hemelvaart, zwervertje Pika,

en Pimpel de optimaal uiterst autistisch

doch eenmaal allenig de schoot geen bezwaar

meer nog dan mensen, hoe vreemd dat zal klinken,

daar dieren het zuiverste goed hier op aard.

© JELOU

DE PROCESSIEGANGERS

Zodra de mens zijn dekbed heeft gevat,

sluipt zeer tersluiks een duivelse processie

de paden langs waarin zij haar progressie

gewaarborgd ziet in fris groen eikenblad.

Eenmaal de boom des levens ingeschat,

vreet elk bevallig lid zich een obsessie.

Obesitas een feit - ondanks recessie –

spint men zich dra daarna een webfregat.

Daar hangen zij dan dagenlang ‘en masse’,

vervaarlijk, haar als pijlen, tot ontpoppen.

Eén stap nabij en ’t web schiet gif wat dwars.

Doch daar een eik mijn tuin, incluis zijn knoppen,

verklaar ik oorlog aan de duivelskoppen,

blijf ik alert op welke rups mij tart.

© JELOU

VANDAAG HEB IK JE JAS GEHARST

Ik vond hem in de kelderkast,

zo’n harige konijnenvacht

met her en der een ooglid

vergaan en onherkenbaar haast

door de Myxomatose.

Maar na wat meters waxgescheur

bleken verminkte ogen

knoopsgaten van jouw winterjas

die jij al eeuwen kwijt

de wildgroei geen konijnenvacht

en al die kale plekken

een niet-verkozen luierplaats,

daar katten zeer kieskeurig

in waar zij sporen laten.

© JELOU

HAARWORTELMIJT

Nog maar koud twee week van de hoofdluis bevrijd
word ik reeds belaagd door de haarwortelmijt
zij vreet zich een buil
in talgsmeer en vuil
mijn haardos volwijd geeft die mijt meer respijt

Zij schranst zich een baan naar mijn haarwortelzak
fluks doe ik een greep in mijn haarborstelbak
en schrob er mijn huid
tot de naad toe uit
maar hoe ik ook rijt die rotmijt blijft intact

Intussen krab ik daar mijn hoofdhuid haast lens
een scheiding van haar is mijn enige wens
straks scrub ik frontaal
mijn schedeldak kaal
die mijt heeft bereikt haar ten spijt mijne grens

Moordlustig begeef ik mij naar het toilet
waar ik voorbedacht mijne raad heb gezet
en gris het flacon
met giftig lotion
vol haat ende nijd om die mijt van het bret

Nog maar koud één scheut in mijn haardos verspreid
ontwaar ik zowaar reeds een dodemansstrijd
met krommend geklauw
gewring uit het nauw
bevrijdt mij, bezwijkt zij, de haarwortelmijt.

© JELOU