HEIMWEE WONEN

Ik heb geluk gebaard

meters nutteloze ruimte

ins Blaue hinein gelaten

een afslag genomen

naar daar waar sfeer

in klein zo groot geborgen

heuse straatstenen

immer nog bestaansrecht

vernieuwing in de oude staat

Heimwee heb ik gespaard

naar wonen net als vroeger

een oude deur met brievenklep

een plein waar elke heg gelijk

beton goddank uit het vizier

de buren elk hun eigen

geroezemoes over de steeg

van aangrenzende tuinen

waslijnen immer nog paraat

Merels fluiten hoogtij

schemering doordrenkt ‘het dorp’

onder de stadse vleugels

het enige dat net nog mist

zijn kolenkachels met een kit

en bakeliet getringel

Ik heb geluk gebaard.

© JELOU

TERUG NAAR EENVOUD

In den beginne behelsde mijn vesting drie kuikens,

zes aaibaarheidsfactoren, een mannetje en mijzelf

Het huis was eigenlijk te klein, maar met wat passen

en meten kon iets van privacy worden gerealiseerd

We leefden lang en gelukkig, voor zover de commune

duurde. En zoals het een commune betaamt, valt er

altijd wel iemand af naarmate tijd verstrijkt en inzichten

in samenklontering veranderen. Ontwikkeling heet zoiets

Sluipenderwijs vliegen de jaren voorbij. Mannetje eruit,

twee chickies verkast, aaibaarheid verdord en in de tuin

begraven, en al wat rest een kasteel voor twee personen

Grote ruimtes die bottenkrakend onderhoud behoeven.

Ik roep vergeelde muren bijeen, afgescheurd behang,

oprukkende schimmelplekken, de overwoekerde tuin, en

samen met bemoste tegels spreken we padden toe

Het is genoeg geweest. De zorg wordt ons te zwaar

Slakken applaudisseren, bedanken ons voor smakelijke

Hortensia’s. Vogels verorberen de laatste teugjes voordat

de rotte schommel wijlen. Spechten tokken eind in zicht.

En wij, wij wachten een kabouterhuisje. In een schattig straatje

Omdat klein zo heerlijk knus kan, zo heel simpel.

© JELOU

ZO'N SPORADISCH KLUSMOMENT

Zo’n moment

waarop je vergeten bent

waarom plafonds witten

niet jouw hobby

dat je kranig aan de slag,

na drie lagen haast kreupel

en de kop vol sputters,

maar voldaan kunt douchen

en morgen gezond weer op.

Zo’n ochtend

waarop ontwaken vreemd,

oogleden dienst weigeren

als zou je uren achtereen gejankt

dat je nietsvermoedend

de badkamer inloopt,

voor de spiegel gaat staan

en een pokerface te zien krijgt

die elke gruwel te boven gaat

dat oogleden proporties

als na een bokswedstrijd,

dat wallen zijn ontstaan die jou

wel tachtig doen gelijken en

een overdadig volgespoten Botoxlip.

Zo’n moment

waarop je je zelfs nog afvraagt

waarom niet beide lippen

maar dan plots het AHA erlebt.

Godsamme

Dat is waar ook

Je bent allergisch voor muurverf.

© JELOU