TOEN LIEFDE ONGEWOON BLEEK

In mijn kindertijd

had je nog geen pedofielen

toen leek alles heel gewoon

je had alleen maar

een lieve oude buurman

die je van alles gaf

die je eenzaam lokte

naar een kleurentelevee

en kasten vol met snoep

een zolder om heel stiekem

met elkaar te stoeien

al hijgde hij voortdurend

maar ja, hij was ook oud

dus dat was geen wonder

vonden mijn zus en ik

al noemde heel het dorp

hem vieze kinderlokker

en twijfelden mijn ouders

tot hij kadootjes bracht

’s avonds aan onze deur

vol mooie lippenstiften

maar wij hielden ons stil

wilden hem niet verraden

omdat hij enkel lief

en wij dat thuis ontbeerden.

© JELOU

OP HET DORPSPLEIN

Pruimend in een houten kot
de kunst beoefenen
vuig genot te spuwen
uit speekselbruine mondhoeken

gekromd geklompt bijeen
de uitgestorven kapiteinen
hun oudgediende mosselvellen
verpakt met Zeeuwse knopen

zij lachen lang geleden tanden
naar jong zeemeerminnenvolk
murmelen visserslatijn
langs roestige kotterhuigen

en wijl de dorpskapel gevuld
koperhoornen exodus blazen
weet het houten kot zich
een havenwaartse heimwee

verlaten kapiteinspetten
eerbiedig zeeschuimkoppen
de dorpsstoet waardig groetend
als die zich richting dijk

hun uitgediende schelpenlijven
pruimend in een houten kot
waar zeewier hen verankerd
mosselfeesten enkel nog de jeugd.

© JELOU

VAKANTIESENTIMENT

Vanaf dat ik mij tentdoek heug

heb ik een hang naar bos

met dennengeur en mos

net als ge-roe-koe-koe

en zware onweersbuien

maar sinds de kunststof puien

mijn huis lekkage-vrij

de duiven zij aan zij

mijn achtertuin rondzwalken

oorwurmen mij niet stalken

zoals een tent betaamt

waar spinnen ongeraamd

zich nestelen in nokken

weer ik de tentdoekstokken

waar kruip-door-sluip-door raak

en middernacht zo vaak

het luchtbed leeggelopen

geniet ik weggekropen

fijn in mijn eigen bed

vakantietijd en –pret

hopend op onweersbuien

en harsgeur uit de tuin.

© JELOU

KONDEN WE MAAR EVEN

Heel even weer

op de kop hangen

stalen buizen ons houvast

opdat verdwijnen in het blauwe

enkel onze ogen

olifanten tellen

in makke schapenwolken

slurven langzaam vervagen

als gumt de wind ze weg

als kent hij onze hunkering

naar nieuwe taferelen

en kijk eens

vlak boven onze schoorsteen

daar zweeft de bovenmeester

zo’n brede lach had hij nog nooit

dat moet hij morgen weten

heel even

weer overeind

met bloedkorale konen

opdat we later in het blauwe

heksen kunnen vinden.

© JELOU