PROEF DE STILTE

laat mij je vertolken

hoe stilte proeft

de geur van mos

aan de slip van mijn jas

klamme grond vol

verse ochtendadem

bomen kan ik namen

geven, contouren schetsen

in pastel

onbetreden paden meten

oorsprong duiden van

kluiten zand

papier kan ik gewaagd

de taal verheimen

fluistergras spellen

maar doorheen je ogen

zal alles blind

woorden slechts inkt

beelden mij slechts waar

kom naast mij en verzink

in dat wat stil mag heten

© JELOU

WAT IK ECHT MISSEN ZOU, MOCHT IK VERKASSEN

dan zijn het de ganzen hier naast mijn huis

die elke dag gakken als ik weer ‘hallo’ galm

totdat ik uit zicht en mijn roep vervaagd

en kom ik weerom langs hetzelfde paadje

heten zij mij welkom, ruim twintig jaar

dan zijn het de katten in thuisgrond begraven,

de roedel die hier hun huis en hun haard

ons zoveel gebracht, zelfs steun in ons leven,

nog immer gemist, in foto’s bewaard

maar meer nog in liefdevolle verhalen

de vogels die elk jaar weer volop aanwezig,

het spechtenpaar zwalkend van boom naar boom,

kloppend en tikkend, zelfs op de schommel,

de Tjiftjaf die zomers zo heerlijk herkenbaar

en zelfs een Oehoe die sinds kort gewaar

de kikkers, de padden, de familie egel,

de marter die plotseling ons heeft verbaasd,

de aanloopkat Hemelvaart, zwervertje Pika,

en Pimpel de optimaal uiterst autistisch

doch eenmaal allenig de schoot geen bezwaar

meer nog dan mensen, hoe vreemd dat zal klinken,

daar dieren het zuiverste goed hier op aard.

© JELOU

DE VUURPLAATS

We delen sprokkelvuur
met avondrood en boskabouters
doen kikkers zwijgen door gezang

geschaard op elfenbanken
rijgen wij saam een ketting
van elk apart naar eensgezind
op maat van muzikale snaren

en dra de nacht zich donker
wij nader tot het vuur
ontvlammen nachtgedachten

ebben de paddenstoelen weg
waaronder wij ons schuilen
blijken wij mens, net als de rest
zonder rood-witte stippen

delen wij sprokkelvuur
in welkomrood en warmte.

© JELOU