WACHTKAMER

stoelen kraken ruimte

uit evenwicht

pittend riet morst schilfers

op kuiten

op hakken

op vloer

bladen geeuwen roddels

over tafel

langs wijzers

traag en uitgerekt

over zicht

over tijd

over haast

muren kuchen echo’s

langs de balie

en stuiteren geponst

dossiers binnen

op naam

op nummer

op gaatjes.

© JELOU

TREURDICHT ENER FRITEUSE

Hoort hier de klaagzang van een gedupeerde

zo rauw nog in rouw haar krokette staat

een treurdicht, vertolkt vanuit gepaneerde

shocktoestand, waarbij de kaasflap souffleerde

de frikandel had het even te kwaad

’t Was of de duvel er werk’lijk mee speelde

koud uit de vriezer, verlangend naar daar

waar vuur haar ego krokant zou gaan strelen

gaf de friteuse – zo vergaat het velen –

geen sjoege meer na drieëntwintig jaar

Ze had er bijkans de brui aan gegeven

zichzelf in haar eigenste vet gesmoord

een technisch defect – bekomst bij lang leven –

had haar ongemerkt naar de kou verdreven

de link naar verhitting totaal ontspoord

Haar bruisende olie, bad van vergaren

was langzaam verstild, het vet sterk geruld

de kroket ten spijt, is zij nu na jaren

gemaasd door haar net ten hemel gevaren

haar pan bij de weg, het snoer opgekruld

© JELOU

GRAFSMEEDWERKEN

Ze scharen roestpatronen

op ritme van vergankelijkheid

spijlen verbogen

vervoegd in oude windwerkwoorden

Ze vormen eenheden

beschermende domeinbewakers

die bijna net zo uitgestorven

als dat wat zij omheinen

doch fier houden zij stand

hun voeten in de aarde

waar woekergras zich raden laat

om wie hier ooit wanneer

Respectvol tronen zij

de tand des tijds in zwijgen

aan dat wat reeds allang voorbij

maar immer nog mag zijn.

© JELOU

SNELSCHAAK-AVOND

Ze hebben schik

al klinkt het woord

zwart-wit gespeeld belegen.

Schaakklokken klikken sneltreinhaast

adrenaline waardig

een plotse kuch toont zich misplaatst

mimiek onthult gestadig

dat hier het paard ietwat ontspoord.

Koortsachtig tracht een breindomein

zich meester van de dame

doch tegenstand blijkt sterk omlijnd

laat stilte zetten ramen

nog voor de klok zijn zet doorboort.

Plots schalt er ‘KUT’!!

Zo klinkt het woord

als men geen vrouw verkregen.

© JELOU

WASKNIJPERS

De broek van directeur Antoon

wil stante pede blauwe

hij domineert als zijn patroon

ziet hier zelfs weer zijn kansen schoon

tussen de plastic klauwen.

Een heel ander kapittel is

de onderjurk van Josje

die zwiert zich stil in heimenis

een voile van wind aan fruitig fris:

twee rooie liefdesblosjes.

De bustehouder van Jasmijn

wil ergens anders hangen

haar cups, vol bovenmaats venijn

regeren groen en geel de lijn

zij toont haar stand voor prammen.

Een sweater met een capuchon

verafschuwt die kapsones

hij chillt relaxed de fucking zon

een grip op hem vindt hij ‘not-done’

zijn zoom houdt hem Adonis.

Maar de markant gebreide trui

geeft aan van hout te houden

aan plastic geeft zij fel de brui

dat is haars inziens voor gespui

de waslijn hoont met jouwen.

© JELOU

DE OLDEHOVE

Al eeuwen houd ik stand

mijn waardigheid in vroeger tijd

enkel verijdeling

de 120 meter trots

die ik in het verschiet

werd drie keer korter dan het plan.

Mijn jeugd was desastreus

de grond waarop mijn fundament

bleek anders dan verwacht

de bouwer, creatief van geest

verzon daarop wel iets

ik moest en zou majestueus.

De uitkomst, zeer ten spijt

werd een verzakking naar noord-west

ik had mijn bouw niet mee

er werd gestut, gesteund, gebalkt

te lood verder gebouwd

incluis een kromming van mijn lijf.

Tijdens mijn levensloop

heb ik veel plastisch werk gezien

make-overs ondergaan

ik diende brandwachters als post

mijn klokken een alarm

wanneer een brand zeer onverhoopt.

Ik bleef een zorgenkind

een gemankeerd bisdomproject

de kerk naast mij verwoest

maar mijn standvastigheid en vorm

werden een waar symbool

voor daar waar Ljouwert zich bevindt.

Al eeuwen houd ik stand

maar nu met waardigheid bekleed

men noemt mij monument

men kiekt mij daag’lijks digitaal

en trouwt in mijn domein

mijn status in dit Friese land.

Wat mij nog enkel rest

is te verhalen wat de clou

van mijn verzakking bleek:

men bouwde mij op steile grond

van een Romaanse terp

onwetend dat dat nimmer matcht

            mijn sixpack bleek dus opperbest.              

© JELOU